sancılı bakışlarla dolmuş ruh gözlere kadar. güzel bir hikaye anlatıyordum kapılara, duvarlara. oysa nerden bilebilirdim, hapis zannederken doğuştan özgür olduğumuzu.
sustum. yanaklarım çökmeden, 1900'lerde ölmeden evvel.
artık tamamlanmamış çıplaklığımız her vücutta aynı ellerle biter, ressamın elleriyle.
memnun oldum egon schiele
