let me drown in this lake
while sirens voice rustles, passing through my ear

Melchior, confuse my mind!
don't let them save my body from this lake

Dün bir grubun "çözüm bulmak" adına yaptıkları toplantıya katıldım.

Çözüm barışa, kardeşliğe, eşitliğe doğru...

Hassas bir konu konuşulan; eşitlikten, faşisizm'e karşıtlıktan bahsedilirken,mağdur durumda olan azınlığın savunmaları, "Orada yıllardır biz vardık " cümleleriyle başlıyor. Kimin nerede ne zamandır bulunduğundan öte barış, kardeşlik, eşitlik gibi kelimelerin içinin aslında ne kadar boş olduğunu hissettiriyor bana burada bile mevcut olan hoşgörüsüzlük. Her kelimeyi iyice sıkıp boşaltıyoruz.


Hepimizin sorunu. Kendi dışındakini kabullenememesi ve ötelemesi. İnsanlığın güce,hükmetmeye olan dayanılmaz arzusu. Tek değişen her topraktaki mağdurun kafa kağıdı. Zira burada sömürülenler başka yerde tamamen mağdur olabiliyor. Ne ırk, ne din, ne köken. İnsanlığın en büyük karadeliğiyle savaşıyoruz. "Barış savaşcı"larının aslında bunu bir defans politikası kılıfı haline getirip getirmedikleri sorusu var. İnsanlık hasta.


Ruhumuzu içten içe yiyip bitiren, kanımızı emen arzularımız var. Gücü hissettiğimizde, arkada ezilene bakamayacak kadar kör olmaya sebebiyet veren karanlıklar var iliklerimizde. Her toprakta ezilenin varlığının kat'iyeti, dahası üstündeki baskının katlanarak arttığı bir formüle mahkumiyeti mevcut.

Aslında hiç kimse barışa, kardeşliğe aşık değil burda. Herkes önce eşitlik hemen ardından da güç ve daha güç daha güç güç güç peşinde. Boşuna ne bok olduğumuzu görmezden gelmeyelim.

bıçak kör
bıçak kör
kemiğimin üstünde yürüyen bıçak kör
kanayanın sesi bu
sizi rahatsız etmez.
hakikat,
bu yüzlerdeki sahteliği hiçbir çığlık rahatsız edemez
bulanıklık camları kaplarken
yankının çarpan kapıları üstüme yüklenir,
hiçbirimizi dışarı bırakmamaya yeminli.
bırakın geçsin tenimden,
içimden,
kemiklerimden.
bu acı sonlanmaz
bıçak kör