i beg your pardon

fotoğraflarını çekmek manasızdır. kokusuz fotoğraflar duygudan yoksun olur, yoksa çekmez miyim kare kare fotoğraflarını. ölüm sebebi bile olur siyah beyazlar arasında kaybolmak koku ve sıcaklık yoksunluğundan. yıllar önce boyanmış bir resimdin oysa,şimdiyse boş bir yapraktaki yeşil balık. mercanlar arası seyahatlerim , akvaryumdan kaçış planlarım. kirpiklerimde biriken makyaj kalıntılarının kalbimize akan siyah boyalarla yakınlık dereceleri. belki hala kızı, bilemedin amca oğlu...

lütfen aramızda kalsın, baş başa kaldığım gece yarısı sorgularımı izimi kaybetsinler diye yolda otobüs değiştirip başka kentlerde bırakma planları yapmaktayım.


lütfen çıkarken suyu açık bırakmayın

veda töreni

sigaraya başladın geçen gün, öyle atılır mı sandın dert.
belki, her çakmak sesiyle bir gram bile olsun azalsaydı acılar.
benim koyu yeşil balıklarım, senin başka şehirlere gitmeni isteyen sevdiklerin vardı. belki eski bir kamerayla cekilecek bir filmin güzel bir karakteri olacaktın, kimbilir bense koyu griler giyinen bir heykel.
sensiz fırçalanacaktı dişler, bensiz yapılacaktı salatalar. hiçbirzaman rutin olamayacaktık belki. hep tutunulacak bir saç, bazen sonsuza dek hatırlamak için içe çekilecek bir koku. ondan sonra fısılda : "mutlu mutsuz".
kalabalıklar arasından seçilemez sessizlik, oysa bilmezmiyim dudak gülse, ten gülmez. tabaklar kirlenir, bulaşıklar, okunacak kitaplar, söylenecek sözler birikir. belki de aslında her gece senle uyurlar ; kirpiklerin yastık gözyaşların kılıf olur birden.

şimdi gözlerini kapa ki hepsi geçsin dostum.