yorgunum...
artık başka seçeneğim kalmadı
ve birçok şey anlamını yitirdi.
"sahi neden burdasın?" diye sordu bir yabancı
herhalde şaşırmış olmalı diye düşündüm, ben burdamıyım ki?

collapse

denize düştü gözyaşı, yosunların arasına
sanki sahip olduğun ağırlık yetmezmiş gibi
gökyüzü de üstümüze çökmesin mi!
anılara sığınırız diye düşünmüştüm ben
oysa etrafımızda şeytanlar dans etti
rüyalarında adımı çağırdın
elime uzandın ve kabusum bitti.
şimdi kırmızı iplere dolanarak uzaklaş benden
aklında kalan anı babanın sevdiği şakşuka tadı olsun
biz dünyanın en uzun taş köprüsünü geçmişiz
ve belki bu en misafirperver elektrik kesintisi.
farkındayım, boğazımıza kadar gözyaşına batmışız
yine deniz kazanacak şu köprüden atlasak bile.
ağlayamıyoruz artık
biz en iyisi iki camı da açalım da
balkan rüzgarlarının yollarına mani olmayalım.