sahte gülümseler.
içimdeki tükenmeyen boşluklar
hiçliğimi büyütüp kahramanlaştırın sessizliğimi duyunca
ama lütfen egonuz kırılmasın dönüp gittiğimde.
dönüp gitmek sadece sözde var,
oysa hiçbir zaman bunu yapacak kadar orada olamadım.

kimse ne için yaşadığımı biliyor mu?
kalbim parçalanırken,
makyajım gözyaşımla yastığıma dökülürken
ne için yandığımı biliyor mu?
eli kanlı bir suçluyum
burası arkadya, kayalıklar ayaklarımı kesiyor
kendimin katili olmamak için durmadan yürüyorum.

sanırım gittikçe öğreniyorum
her şey şansa bırakıldığında tüm köşelerden dönüp
zamanımı tüketebilirim.
tam olacağım şiiri beklerken parçalanan hayatımı seyrederim.
çok yazık,
helenik dönemin dramatik şiirlerine aşık olmuşum
kimse biliyor mu ne için kan akıttığımı?
kimse biliyor mu kurtuluşun yola bile çıkmadığını?